این مقاله مروری با هدف بررسی و تحلیل اثربخشی آموزش و ارتقای سواد عاطفی بر بهبود شاخص‌های مرتبط با سلامت روان و افزایش میزان سازگاری تحصیلی و اجتماعی فراگیران در مقاطع مختلف آموزشی تدوین شده است. در دنیای پیچیده و پویای امروز، توجه به ابعاد غیرشناختی و روانی دانش‌آموزان به موازات پیشرفت‌های تحصیلی، به یکی از اولویت‌های اساسی در برنامه‌ریزی‌های آموزشی و تربیتی تبدیل شده است. سواد عاطفی که شامل توانایی شناخت، درک، مدیریت و ابراز صحیح احساسات است، به عنوان یک عامل محافظتی قدرتمند در برابر فشارهای روانی، اضطراب و افسردگی عمل می‌کند. این پژوهش نشان می‌دهد که تجهیز فراگیران به مهارت‌های عاطفی، نه تنها به صورت مستقیم بر کاهش ناهنجاری‌های رفتاری تاثیرگذار است، بلکه با ارتقای تاب‌آوری و کیفیت روابط بین‌فردی، زمینه‌ساز شکل‌گیری یک بستر آموزشی سالم و فراگیر می‌شود. یافته‌های این مطالعه که از طریق تحلیل متون علمی و پژوهش‌های پیشین به دست آمده است، بر اهمیت ادغام رویکردهای یادگیری اجتماعی و عاطفی در برنامه‌های درسی تاکید دارد. نتایج حاکی از آن است که فراگیرانی که از سطح بالاتری از سواد عاطفی برخوردارند، در مواجهه با چالش‌های تحصیلی و بحران‌های اجتماعی، راهبردهای مقابله‌ای سازگارانه‌تری اتخاذ می‌کنند و در نتیجه، سطح رضایت از زندگی و بهزیستی روان‌شناختی بالاتری را تجربه می‌نمایند. سیاست‌گذاران آموزشی و مشاوران مدارس می‌توانند با بهره‌گیری از این نتایج، مداخلات هدفمندی را برای حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر طراحی و اجرا کنند.

سواد عاطفی سلامت روان سازگاری تحصیلی یادگیری اجتماعی تاب‌آوری.