پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش راهبردی فعالیت بدنی در ارتقای شاخص‌های روان‌شناختی و تحصیلی دانشجویان دختر انجام شده و به بررسی رابطه میان سطح فعالیت بدنی با انگیزش ورزشی، خودکارآمدی تحصیلی و تاب‌آوری تحصیلی پرداخته است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش‌شناسی، توصیفی ـ همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را ۷۰ نفر از دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی واحد بروجرد در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل داده‌اند. برای گردآوری داده‌ها از ابزارهای استاندارد شامل پرسشنامه سطح فعالیت بدنی نسخه کوتاه IPAQ، پرسشنامه انگیزش ورزشی پل لیتیر و همکاران، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی زاژاکووا و همکاران و پرسشنامه تاب‌آوری تحصیلی استفاده شد. داده‌های به‌دست‌آمده با بهره‌گیری از نرم‌افزار SPSS و از طریق آزمون‌های همبستگی و تحلیل‌های استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که بین سطح فعالیت بدنی و انگیزش ورزشی دانشجویان دختر رابطه‌ای مثبت و معنادار وجود دارد؛ به‌گونه‌ای که ضریب همبستگی 0.55 و سطح معناداری صفر به دست آمد. همچنین نتایج بیانگر آن است که افزایش سطح فعالیت بدنی، علاوه بر تقویت انگیزش ورزشی، می‌تواند در بهبود خودکارآمدی تحصیلی و تاب‌آوری تحصیلی دانشجویان نیز نقش مؤثری داشته باشد. بر این اساس، می‌توان نتیجه گرفت که فعالیت بدنی یکی از عوامل مهم در تقویت ظرفیت‌های روانی، انگیزشی و تحصیلی دانشجویان دختر است و برنامه‌ریزی هدفمند برای توسعه فعالیت‌های ورزشی در محیط‌های دانشگاهی می‌تواند زمینه‌ساز ارتقای موفقیت تحصیلی، پایداری روانی و افزایش انگیزه آنان شود.

فعالیت بدنی انگیزش ورزشی خودکارآمدی تحصیلی تاب‌آوری تحصیلی.