این مقاله مروری با رویکردی تحلیلی به بررسی جایگاه بسیار مهم و تعیین‌کننده ارزشیابی تکوینی و بازخوردهای نظام‌مند در فرآیند پیچیده برنامه‌ریزی درسی و بهبود مستمر عملکرد فراگیران پرداخته است. در دهه‌های اخیر تغییرات بنیادینی در نگرش متخصصان تعلیم و تربیت نسبت به مقوله سنجش ایجاد شده است و رویکردهای سنتی مبتنی بر ارزشیابی پایانی جای خود را به رویکردهای پویا و فرایندمحور داده‌اند. ارزشیابی تکوینی به عنوان یک ابزار قدرتمند آموزشی نه تنها میزان یادگیری دانش‌آموزان را در طول دوره تحصیلی مورد سنجش قرار می‌دهد بلکه با شناسایی دقیق نقاط ضعف و قوت آنان فرصت‌های بی‌نظیری برای اصلاح مسیر تدریس فراهم می‌آورد. بازخورد نظام‌مند نیز به عنوان هسته مرکزی این فرایند عمل کرده و اطلاعات حیاتی و راهگشایی را برای تنظیم مجدد اهداف آموزشی در اختیار معلمان و برنامه‌ریزان قرار می‌دهد. پژوهش حاضر نشان می‌دهد که ادغام اصولی این دو مولفه در ساختار برنامه‌های آموزشی موجب افزایش قابل توجه انگیزه درونی فراگیران تعمیق درک مفهومی آنان از مطالب درسی و کاهش چشمگیر افت تحصیلی می‌گردد. همچنین نتایج حاکی از آن است که بهره‌گیری از ابزارهای نوین ارزیابی و چرخه‌های بازخورد مستمر می‌تواند محیط آموزشی را به فضایی کاملا تعاملی و سازنده تبدیل نماید که در آن اشتباهات دانش‌آموزان به عنوان گام‌هایی ضروری برای دستیابی به یادگیری پایدار تلقی می‌شوند. سیاست‌گذاران و طراحان آموزشی می‌توانند با تکیه بر یافته‌های این مطالعه الگوهای اثربخشی را برای توانمندسازی معلمان و ارتقای کیفیت نظام آموزشی تدوین و اجرا نمایند.

ارزشیابی تکوینی بازخورد نظام‌مند برنامه‌ریزی درسی عملکرد تحصیلی یادگیری پایدار.