درگیری‌های نظامی و شرایط جنگی از عوامل مهم ایجاد فشارهای روانی در جوامع هستند که می‌توانند منجر به شکل‌گیری ترس پیش‌بینی‌شونده و تغییر در سطح تاب‌آوری روانی افراد شوند. جنگ ۴۰ روزه اخیر میان ایران، ایالات متحده و اسرائیل و اعلام آتش‌بس پس از آن، زمینه‌ای را برای بررسی پیامدهای روان‌شناختی این وضعیت فراهم کرد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل روان‌شناختی ترس پیش‌بینی‌شونده و بررسی تأثیر آن بر تاب‌آوری روانی افراد انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود و داده‌ها از میان شهروندان شهر یزد گردآوری گردید. برای سنجش متغیرها از پرسشنامه‌های استاندارد ترس پیش‌بینی‌شونده و تاب‌آوری روانی استفاده شد و داده‌ها با روش‌های آماری همبستگی و رگرسیون تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد ترس پیش‌بینی‌شونده با تاب‌آوری روانی رابطه معناداری دارد؛ به‌گونه‌ای که افزایش شدت ترس با کاهش سطح تاب‌آوری همراه بود، هرچند سطح متوسط این ترس موجب افزایش آمادگی روانی و به‌کارگیری راهبردهای مقابله‌ای شد. نتایج پژوهش بیانگر آن است که در شرایط پس از بحران‌های نظامی، توجه به سازوکارهای روان‌شناختی مرتبط با ترس پیش‌بینی‌شونده می‌تواند در طراحی برنامه‌های مداخله‌ای و تقویت تاب‌آوری روانی افراد در جامعه مؤثر باشد

ترس پیش‌بینی‌شونده تاب‌آوری روانی جنگ بحران‌های امنیتی سلامت روان