نظام آموزشی ایران در دهه‌های اخیر با تحولات گسترده فناوری روبرو شده و این تغییرات سریع نیازمند بازنگری اساسی در ساختار آموزشی و محتوای کتب درسی است. هدف اصلی از انجام این مطالعه بررسی دقیق چالش‌ها و فرصت‌های برنامه‌ریزی درسی در نظام آموزش و پرورش ایران در عصر دیجیتال می‌باشد. ورود فناوری‌های نوین به عرصه آموزش تغییرات شگرفی در نحوه یادگیری دانش‌آموزان و روش‌های تدریس معلمان ایجاد کرده و این امر ضرورت تدوین برنامه‌های جامع و منعطف را دوچندان می‌سازد. از یک سو دسترسی سریع به منابع اطلاعاتی نامحدود و امکان شخصی‌سازی مسیر آموزش از مهمترین فرصت‌های این دوران به شمار می‌آید. از سوی دیگر ضعف چشمگیر زیرساخت‌های فناوری و فقدان سواد رسانه‌ای کافی در میان معلمان و دانش‌آموزان موانع جدی بر سر راه اجرای موفقیت‌آمیز این برنامه‌های نوین ایجاد کرده است. در این راستا سیاست‌گذاران آموزشی باید با اتخاذ رویکردهای نوآورانه و مبتنی بر تفاوت‌های فردی به سمت طراحی الگوهای منعطف و پویاتر حرکت کنند. آموزش مجازی و یادگیری ترکیبی به عنوان دستاوردهای بی‌بدیل این عصر می‌توانند به کاهش چشمگیر نابرابری‌های آموزشی کمک کنند اما این امر نیازمند سرمایه‌گذاری کلان در بخش توسعه زیرساخت و توانمندسازی مداوم نیروی انسانی است. نتایج این بررسی علمی نشان می‌دهد که بدون توجه به تنوع فرهنگی و نیازهای بومی مناطق مختلف کشور اجرای یکپارچه و متمرکز برنامه‌های نوین با شکست حتمی مواجه خواهد شد. بنابراین تدوین یک نقشه راه استراتژیک که تمامی ابعاد سخت‌افزاری و نرم‌افزاری را به طور کامل پوشش دهد برای موفقیت در این مسیر طولانی کاملا ضروری و غیرقابل انکار تلقی می‌شود.

برنامه‌ریزی درسی نظام آموزشی عصر دیجیتال فناوری آموزشی تنوع فرهنگی.