روند رو به رشد چاقی و اضافه‌وزن در میان نوجوانان به یکی از مهم‌ترین چالش‌های بهداشت عمومی در جوامع معاصر تبدیل شده است که نیازمند مداخلات پیشگیرانه و درمانی مؤثر می‌باشد. دوره اول متوسطه به عنوان یک مرحله گذار حساس در رشد جسمانی و روانی، نیازمند توجه ویژه به الگوهای فعالیت بدنی و تغییرات ترکیب بدنی است. هدف از این پژوهش مروری، بررسی و مقایسه اثرات دو شیوه تمرینی پرکاربرد، یعنی تمرینات هوازی و تمرینات مقاومتی، بر شاخص توده بدنی نوجوانان پسر در این مقطع تحصیلی است. در این راستا، سازوکارهای فیزیولوژیک مرتبط با هر یک از این روش‌های تمرینی و نحوه تأثیر آن‌ها بر متابولیسم پایه، اکسیداسیون چربی‌ها و توسعه توده بدون چربی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. بررسی متون نشان می‌دهد که تمرینات هوازی عمدتاً از طریق افزایش مصرف انرژی در طول فعالیت و بهبود ظرفیت قلبی-عروقی منجر به کاهش توده چربی می‌شوند، در حالی که تمرینات مقاومتی با تحریک هایپرتروفی عضلانی و افزایش نرخ متابولیسم پایه، نقش کلیدی در کنترل وزن بلندمدت و تغییر مطلوب ترکیب بدنی ایفا می‌کنند. نتایج حاکی از آن است که اگرچه هر دو روش تمرینی به تنهایی می‌توانند بهبودهای معناداری در شاخص‌های سلامت ایجاد کنند، اما درک دقیق تفاوت‌های آن‌ها در تأثیرگذاری بر شاخص توده بدنی می‌تواند به طراحان برنامه‌های ورزشی مدارس کمک کند تا استراتژی‌های هدفمندتری را برای دانش‌آموزان تدوین نمایند. در نهایت، تدوین برنامه‌های جامع و مبتنی بر شواهد علمی برای کنترل وزن و ارتقای سطح سلامت جسمانی نوجوانان پسر ضرورتی انکارناپذیر است.

تمرینات هوازی تمرینات مقاومتی شاخص توده بدنی چاقی نوجوانان پسر.